ú í sauðburðarlok fer hugurinn ósjálfrátt að leita að næsta viðfangsefni til að hlakka til. Það fyrsta sem kemur uppí hugann er fjallferð (göngur) og réttir. Í framhaldi af þeirri tilhlökkun fór ég að velta fyrir mér þessum hlutum í víðara samhengi s.s. menningarlegu gildi og samfélagslegu mikilvægi hluta eins fjallferða og rétta.Rétt eftir áramótin (og stundum fyrr) byrjar umræðan um það hvort fólk ætli ekki örugglega til fjalls næsta haust. Frá því að ég var lítill var stefnan alltaf sett á að komast til fjalls um leið og aldurinn leyfði. Viku fjarvera frá skóla á öllum skólastigum (grunn-, framhalds- og háskóla) hefur hingað til ekki verið nægilega stór hindrun til að koma í veg fyrir að ég færi til fjalls, og í raun hef ég alltaf lært það mikið á þessum ferðum að það hefur bætt upp fjarveruna úr skóla og rúmlega það, en það er önnur saga. Í nokkurn tíma lá fyrir að ég stefndi á að fara erlendis í nám og get ég játað að það sem ég kveið mest varðandi dvölina á erlendri grundu var að komast ekki til fjalls um haustið. Það var síðan erfitt að líta á dagatalið og klukkuna og vita nákvæmlega af hverju ég var að missa á hverjum degi í tæpa viku. Þessar tilfinningar gagnvart fjallferðum er mjög almennar í mínu heimahéraði, í framhaldi af því má svo velta fyrir sér hversu mikilvægar fjallferðirnar eru einstaklingum og þar af leiðandi samfélaginu.
Í minni heimasveit Gnúpverjahrepp hinum forna (og líklega öllum uppsveitum Árnessýslu) er stærsti menningarviðburður og samfélagslega mikilvægasti dagur ársins án efa réttardagurinn. Nánast allir íbúar sveitarinnar, stórir sem smáir, ungir sem aldnir mæta í réttir. Brottfluttir íbúar, vinir og ættingjar, vinir vina og ættingja fjölmenna í sveitina til að upplifa réttardaginn með íbúunum. Mikilvægi viðburðar þar sem að nær allir íbúar sveitarfélagsins koma saman á einn stað og gleðjast er erfitt að mæla en má fullyrða að sé gífurlegt.
Ef við horfum svo frá sjónarhorni landbúnaðarins í heild er mikilvægið ekki minna, því hjá sumum þeirra sem koma í réttirnar er þetta eina beina tengingin við landbúnaðinn og bændur. Er ég þess fullviss að þessir einstaklingar líta landbúnaðinn jákvæðari augum en þeir sem enga tengingu hafa. Þessi tenging á milli hins almenna íbúa landsins og landbúnaðarins hefur verið að rofna undanfarin ár og er mikilvægt að sporna gegn þeirri þróun. Réttardagurinn sem slíkur er ekki stór viðburður í öllum sveitum en þar eru þá jafnvel aðrir viðburðir sem gefa fólki tækifæri til að tengjast bændum og landbúnaðinum. Um þessa atburði verðum við að standa vörð og reyna að fjölga tækifærum fyrir fólk til að upplifa landbúnaðinn í návígi. Því til lengri tíma litið er framtíð íslensk landbúnaðar best borgið í sátt og samvinnu við íslensku þjóðina. Þeirri sátt er auðveldast að ná með sterku sambandi milli landbúnaðarins og hins almenna íbúa landsins.
Það má því færa fyrir því rök að mikilvægi fjallferða og rétta í mínu heima sveitarfélagi sé töluvert mikið meira en eingöngu að ná í fé á afrétt og koma því til síns heima, hvort sem horft er frá sjónarhorni einstaklinga, sveitarfélagsins eða landbúnaðarins í heild.