Sigríður Ólafsdóttir skrifar:
Óðum líður að þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave. Framan af, eftir að ljóst var að samningurinn færi í atkvæðagreiðslu, var ég frekar óákveðin um hvort ég ætlaði að segja nei eða já. Hræðsluáróður stjórnvalda var farinn að ná til mín, um að það þyrfti að klára málið, um að atvinnulífið kæmist ekki af stað nema samningurinn yrði samþykktur, um að þetta væri besti samningur sem við gætum fengið og að hann væri miklu betri en fyrri samningar. Ég var því jafnvel að hugsa um að samþykkja samning þennan, enda erfitt fyrir leikmann sem hefur ekki mikinn skilning á lagaumhverfi málsins að greina hvað er rétt og rangt í daglegri umræðu.
Undanfarið hefur mér hins vegar snúist hugur, og fyrir því eru einkum tvær ástæður. Í fyrsta lagi fór ég að velta fyrir mér þessari margumtöluðu málsókn sem stjórnvöld hér eru svo hrædd við, og eru búin að hamra á því að útkoman úr slíku máli sé mjög óviss og alveg eins líklegt að við töpum.
Fyrst það er talið svona ólíklegt að við vinnum, af hverju eru bresk og hollensk stjórnvöld ekki löngu búin að fara í mál í stað þess að reyna að semja við þessa erfiðu Íslendinga, sem gera ekki annað en hafna hverjum samningnum á fætur öðrum? Getur það verið að þau telji yfirgnæfandi líkur á að Íslendingar vinni málið og finnist þar með betra að hirða af okkur, í gegnum samninga, það sem þau telja sig geta náð af okkur? Því varla er nokkur maður til sem heldur að Bretar og Hollendingar séu að reyna að semja um málið af tómri hjartagæsku í okkar garð, eftir allar hótanirnar um að stöðva fjármagn, alþjóðagjaldeyrissjóðinn og fleira þvíumlíkt? Líklegra finnst mér að þeir hefðu strax í byrjun farið í mál í stað þess að reyna samningaleiðina, ef þeir teldu þokkalega möguleika á að hafa sigur í þessu máli.
Annað er það sem ég hef velt fyrir mér líka, en það er hvað gerist ef bankarnir verða aftur svona stórir og annað hrun verður. Helstu rök þeirra sem eru samþykkir samningnum virðast vera að þessi samningur sé alveg nógu hagstæður, samkvæmt núverandi forsendum (þó hann þjáist reyndar af ákaflega mörgum efaatriðum), og að ríkið hér eigi ekki að fara á hausinn við að greiða núverandi samningsdrög. Reynum hins vegar að hugsa aðeins lengra en hálft ár fram í tímann. Ef bankakerfið verður aftur svona stórt (sem getur auðveldlega gerst því ríkisstjórnin virðist ekkert vera að gera til að koma í veg fyrir það), og einhver bankinn býr til sambærilegt innlánakerfi sem hrynur líka. Samþykkjum við núverandi Icesave-samning erum við búin að setja fordæmi fyrir slíkum samningum og væri því afar erfitt fyrir okkur að neita því að greiða öll hugsanleg hrun í framtíðinni. Þó að landið okkar geti greitt núverandi samning, efast ég stórlega um að það hafi efni á að greiða fleiri slíka, en ákaflega erfitt væri að komast undan því vegna fyrri samnings, verði hann samþykktur.
Ég treysti því ekki að slíkar aðstæður geti ekki komið upp aftur, jafnvel þó líkurnar séu hverfandi.
Ég ætla að segja nei við Icesave.
Eftir Sigríði Ólafsdóttur, bónda í Víðidalstungu og meistarnema við LbhÍ