Oft hef ég verið spurður að því hvers vegna ég valdi að gerast bóndi á Íslandi en ekki í Danmörku þar sem ég bæði vann við og stundaði nám í nautgriparækt. Einhvernvegin hefur mér aldrei tekist að svara því en lítum aðeins á það hvað er svona gott við að búa á Íslandi.
Það að geta framleitt matvæli á heilbrigðan og góðan máta, án þess að ganga á þær auðlindir sem við nýtum til þess eru auðvitað forréttindi. Það þykir ekki sjálfsagður hlutur erlendis eins og ég upplifi það hér á Íslandi að nóg sé af vatni og landi til að rækta sinn gróður og ala sínar skeppnur á. Þetta er auðvitað ekkert annað en vannýtt auðlind sem á eftir að koma íslenskri þjóð vel í framtíðinni beri okkur gæfa til þess að ganga um hana af virðingu og skynsemi.
Sérfræðingar hafa sett fram spár um það hversu mikið íbúum jarðar á eftir að fjölga næstu árin. Það er alveg ljóst að til þess að brauðfæða fleiri manneskjur þá verða þessar auðlindir sem við eigum hér á Íslandi sífellt eftirsóknarverðari. Það er því ekki að undra að aðrar þjóðir horfi hingað hýru auga og vilji fá okkur í bandalag með sér.
Þá finnst mér það líka mikilvægt að hér á landi hefur samvinna og samtakamáttur þjóðarinnar sínt sig í því að við höfum, þrátt fyrir fámenni, geta byggt upp markaðsdrifið velferðarsamfélag. Þó að hugur fólks sveiflist til hægri eða vinstri eftir ástandinu hverju sinni þá höfum við yfirleitt áttað okkur á því að slíkt getur gengið út í öfgar og því sé farsælla að feta slóð sína á miðjunni.
Eftir því sem árunum fjölgar í búskapnum hef ég líka komist að því að það er ekki alltaf stærðin, fjöldin eða magnið sem skiptir mestu heldur eru það gæðin sem skipta sköpum. Þannig tel ég það að reka fjölskyldubú séu forréttindi. En eins og ég kynntist því í Danmörku þá var það sjaldnast hægt ef annar fjölskyldumeðlimurinn vann utan búsins að hlutirnir gætu gengið upp.
Margt getum við lært af nágrönum okkar en sennilega var það sú gríðarlega skriffinska sem ég kynntist þarna úti, það sem hræddi mig mest. Næg er hún hérna heima en úti fannst mér bóndinn sjaldnast hafa tíma til að sinna því að vera bóndi. Ætli megi þá ekki segja að ég hafi komið aftur heim af því að mér langaði að verða bóndi.
eftir Sæmund Jón Jónsson, kúabónda í Árbæ á Mýrum.