Gunnfríður Elín Hreiðarsdóttir skrifar:
Undanfarnar vikur hef ég fylgst með skrifum þínum um íslenskan landbúnað. Stundum undrar mig talsvert á málflutningi þínum en aðallega hef ég velt fyrir mér hvaða hvatir liggja að baki umfjöllun þinni – hver tilgangurinn með skrifum þínum sé. Svo það fari ekki á milli mála hvað liggur að baki mínum skrifum þá er það mín trú að efla eigi íslenska matvælaframleiðslu sem mikilvægan og ómissandi hluta af innviðum okkar samfélags. Að við eigum að byggja upp en ekki rífa niður. Hins vegar finnst mér mjög á huldu hvaða markmiðum þú vilt ná með þínum skrifum. Hvaða framtíðarsýn liggur þar að baki? Ég tel mikilvægt að fá þetta á hreint enda vitum við bæði að það skiptir miklu hver segir hlutina. Eðli málsins samkvæmt þá hlustar fólk þegar deildarforseti við Háskóla Íslands viðrar skoðanir sínar líkt og þú hefur gert.
Í fjölmiðlaumræðu undanfarinna daga hafa ýmsir framámenn þjóðarinnar farið mikinn gegn landbúnaði á Íslandi. Bændastéttin hefur þurft að þola mikla og ósanngjarna gagnrýni á hennar framlag til þjóðarbúsins, og rök þau sem andstæðingar landbúnaðar hafa nýtt sér verið vafasöm svo ekki sé meira sagt.
Undanfarnar vikur hefur mikil orðræða átt sér stað í fjölmiðlum þessa lands (aðallega Fréttablaðinu) um sauðfjárrækt. Umræðan hófst um miðjan júlí þegar sauðfjárbændur settu fram kröfu um hærra afurðaverð í nýrri viðmiðunarverðskrá sem gefin er út árlega. Þrátt fyrir að talsmenn bænda hafi verið málefnalegir í umræðunni verður það sama ekki sagt um þá sem hvað harðast hafa sótt fram. En skoðum hlutina í víðara samhengi.
Undanfarna mánuði hefur Ólafur Stephensen, ritstjóri Fréttablaðsins, verið iðinn við kolann að skrifa pistla um innlendan landbúnað. Þar er innlendur landbúnaður reglulega talaður niður og lagt til að leysa öll vandamál með innflutningi á landbúnaðarvörum.